ازم خواست جمله ای رو کاغذ واسش بنویسم من هم نمیدونم چرا اما اینو نوشتم :

روزگارا ...! 

تو اگر سخت به من میگیری ، با خبر باش كه پژمردن من آسان نیست . گرچه دلگیرتر از دیروزم، گرچه فردای غم انگیز مرا میخواند ، لیك باور دارم دلخوشی ها كم نیست... . !!

رؤیای من ، چه تحصیل در بهترین دانشگاه‌های دنیا باشد یا راندن یک بوگاتی ویرون 16.4 در سواحل بورا بورا یا حتی تغییر دنیا و تبدیل آن به‌ مکانی بهتر برای زندگی ، فقط باید آن را باور داشته باشم و از نگاه‌ها، افکار و لبخندهای معنادار دیگران نهراسم و تا می‌توانم برای رسیدن به خواسته‌هایم تلاش کنم. در حقیقت ، اهمیتی ندارد که دیگران درباره من ، باورهایم ، آرزوها و رؤیاهایم چه فکری دارند ، تنها موضوعی که اهمیت دارد آن است که برای تحقق آینده‌ای که دوستش دارم، جسور باشم و بی‌پروا . کاری که تمام انسان‌های موفق در زندگی خود ، هر لحظه و هر آن به آن اشتغال دارند. 

همین!

توجه!!!

این پست ثابت است و همیشه در اول مطالب دیگر قرار میگیرد و مطالب تازه بعد از این پست قرار میگیرند.

                                                                                                       

کودکی که لنگه کفشش را امواج از او گرفته بودند

روی ساحل نوشت: دریا دزد کفش های من

مردی که از دریا ماهی گرفته بود روی ماسه نوشت:

دریا سخاوتمندترین سفره هستی

موج آمد و جملات را با خود شست

تنها برای من این پیام را باقی گذاشت که:

برداشت های دیگران در مورد خودت را

در وسعت خویش حل کن تا دریا باشی

پر است خلوتم از یاد عاشقانه ی او

گرفته باز دل کوچکم بهانه ی او

نسیم رهگذر این بار هم نیاورده

به دست قاصدکی نامه یا نشانه ی او

مسافران همه رفتند و باز جا ماندم 

کدام جاده مرا می برد به خانه ی او؟

در اشتیاق زیارت به خواب می بینم

کبوترانه نشستم بر آستانه ی او

منو دوبال شکسته، من و دودست نیاز

چگونه پر بکشم سمت آشیانه ی او؟

غروب ابری پاییز می چکد در من

پرم ز هق هق باران کجاست شانه ی او؟

مسافران همه رفتند و باز جا ماندم

کدام جاده مرا می برد به خانه ی او؟

اسمش را میگذاریم دوست مجازی اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته

خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند

وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد وقت میگذارد برایم ، وقت میگذارم برایش 

نگرانش میشوم دلتنگش میشوم

وقتی درصحبت هایم ، به عنوان دوست یاد میشود مطمئن میشم که حقیقت است

هر چند کنار هم نباشیم هر چند صدای هم را هم نشنیده باشیم ، من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم هر کجا که باشد

پس دوست من در دنیای مجازی دوستت دارم 

دوست عزیر عیدت مبارک

پاکن هایی ز پاکی داشتیم

یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت

دوشمان از حلقه هایش درد داشت

گرمی دستانمان از اه بود

برگ دفترهایمان از کاه بود

تادرون نیمکت جا می شدیم

ما پراز تصمیم کبری می شدیم

ریزعلی پیراهنش را می درید

کاش می شد باز کوچک میشدیم

لااقل یک روز کودک میشدیم

دیگـری این همه بیـداد به عاشـق نكنــد

قصـــد آزردن یـاران مـوافـــق نـكنـــد

    مدتی شـد كــه در آزارم و می دانــی تو
        به كمنــد تـو گـرفتـارم و می دانــی تو
             از غم عشـق تــو بیمارم و می دانــی تو
                 داغ عشق تو به جـان دارم و می دانــی تو
                     خـون دل از مژه می بارم و می دانــی تو
                          از بـرای تـو چنیـن زارم و می دانــی تو

از زبــان تـو حـدیثــی نشنـودم هرگــز

از تــو شرمنــده یك حـرف نبـودم هرگــز

    مكـن آن نـو ع كـه آزرده شــوم از خویــت
         دسـت بـر دل نهــم و پا بكشـم از كویــت
                 گوشه ای گیــرم و من بعد نیایـم من سویــت
                      نكنـــم بــار دگــر یـاد قد دل جویــت
                           دیــده پـوشــم زتمـاشــای رخ نیكویــت
                                 سخنـی گویــم و شرمنـده شــوم از رویــت

بشنو پند و مكـن قصــد دل آزرده خویــش

ورنه بسیار پشیمـان شوی از كـرده خویــش

    چند صبــح آیـم از خــاك درت شــام روم
         از سـر كـوی تو خـود كـام به نـاكـــام روم
               صـد دعــا گـویـم آزرده به دشنــام روم
                   از پی ات آیـم و بــا مـن نشــوی رام روم
                         دور دور از تـو من تیـره سرانجــام روم
                              نبود زهـره كه همـراه تـو یـك گــام روم

كس چرا این همه سنگین دل بد خـو باشــد
جان مـن ایـن روشی نیسـت كه نیكـو باشــد

از چه با من نشوی یـار چـه می پرهیــزی
    یـار شــو بـا من بیمـار چـه می پرهیـزی
         چیسـت مانــع زمـن زار چـه می پرهیــزی
              بگشــای لــعل شكـر بـار چـه می پرهیـزی
                  حرف زن ای بت خونخـوار چـه می پرهیــزی
                      نه حدیثــی كنـی اظهار چـه می پرهیـزی

كه تـو را گفـت به ارباب وفا حـرف نـزن

کین بر ابرو زن و یك بار به ما حرف نـزن

درد مــن كشتــه شمشیــر بلا می دانـــد
    ســوز مـن سـوختـــه داغ جفـا می دانــد
         مسكنــم ساكــن صحــرای فنا می دانـــد
               همــه كس حـال من بی سر و پـا می دانــد
                    پاك بـازم همه كس طور مرا می دانـــد
                         عاشقـی همچـو من نیست خـدا می دانــد

چاره من كـن مگــزار كه بیچــاره شــوم

سـر خـود گیـرم از كـوی تـو آواره شــوم

از سر كـوی تو با دیـــده تر خواهم رفت
    چهـره آلـوده به خوناب جگـر خواهـم رفـت
          تا نظر می كنی از پیش نظـــر خواهم رفت
               گـر نرفتـم زدرت شــام سحـر خواهـم رفـت
                    نه كه این بار چو هر بار دگر خواهم رفت
                        نیسـت بـاز آمدنـم باز اگـر خواهـم رفـت

چنــد در كـوی تو با خـاك برابـر باشـم

چنــد پامـال جفــای تـو ستمگــر باشــم

چند پیش تو به قدر از هـمه كمتــر باشـم
    از تو چند ای بـت بد كیـش مكـدر باشــم
         می روم می روم تا به سجود بت دیگر باشـم
              باز اگر سجـده كنـم پیش تو كافـر باشــم

خود بگو كز تو كشـم ناز تغافل تا كــی

 طاقتـم نیسـت از ایـن بیـش تحمـل تا كـی

سبزه دامــن نسریــن تو را بنـده شــوم
     ابتــدای خــط مشكیـن تو را بنـده شــوم
         کین بر ابرو زن كیـن تو را بنـده شــوم
              گره بر ابروی پر چیـن تو را بنـده شــوم
                   حرف ناگفتــن تمكیـن تو را بنـده شــوم
                         طــرز مهجویــی آییـن تو را بنـده شــوم

بالله زكه این قاعــده اندوختــه ای

كیسـت استـاد تو این را زكـه آموختـه ای

این همه جور كه من از پـی هم می بینــم
    زود خـود را به سـر كـوی عـدم می بینــم
         دیگران راحت و من این همه غم می بینــم
               همه كـس خـــرم و من درد و الم می بینــم
                    لطــف بسیـار طمع دارم و كـم می بینــم
                         هستـــم آزرده بـسیـــار ستـم می بینــم

خـرده بر حـرف درشــت مـن آزرده مگیــر

حـــرف آزرده درشـتانه و خـرده مگیــر

آنچنـان باش كه من از تو شكایـت نكنــم
     از تو قطــع طمــع لطـف و عنایـت نكنــم
          پیــش مــردم زجفــای تو حكایـت نكنــم
                 همــه جـا قصـــه درد تـو روایـت نكنــم
                           دیگر این قصــه بـی حد و نهایـت نكنــم
                                    خویــش را شهـره هر شهـر و ولایـت نكنــم

خوش كنی خاطر وحشی به نگاهی سهـل است
سوی تـو گوشـه چشمـی ز تو راهی سهـل اسـت